Laboratorium Nowego Teatru

Laboratorium Nowego Teatru: warsztaty z Tomaszem Bazanem

  

Laboratorium Nowego Teatru: masterklasy z Gianiną Carbunariu

 

Laboratorium Nowego Teatru: masterklasy z Camille Louise

    

Laboratorium Nowego Teatru: warsztaty z Katarzyną Kozyrą

  

Laboratorium Nowego Teatru: masterklasy z Antoniem Araujo

  

Laboratorium Nowego Teatru: Obóz Teatralny w Paryżu

    

Laboratorium Nowego Teatru: Projekty

AGATA KOSZULIŃSKA

Nie pokażemy wam niczego,
czego nie moglibyście zobaczyć w Internecie

Wyobraźmy sobie świat, w którym każdy może spełnić swoje marzenia, zrealizować każdą zachciankę. Zatrzymajmy się w tym świecie na chwilę w miejscu, w którym Kurt Cobain ma swój nielimitowany, niecenzurowany program w telewizji publicznej. Jest to Pierwsza Publiczna Telewizja Psychodeliczna.

Jaki byłby to program? A co za tym idzie, jaki byłby to świat? Bo przecież telewizja i Internet kształtują gusta, wyznaczają tematy, ramy, problemy, dyskursy, estetyki. Można by powiedzieć – stwarzają świat, taki, jakim go znamy.

Jeżeli Latający Cyrk Monty Pythona jest reżyserowany przez Lyncha, który do pomocy wziął sobie La Chapelle’a, a wszystko prowadzi Houellebecq to jesteśmy już blisko.

Oczywiście Kurt Cobain nie żyje. Klub 27. Wiemy. Ale zostawił zapiski, instrukcje obsługi, klucz do swojego świata.

Skrajnie intymnie, skrajnie idiotycznie, skrajnie surrealistycznie. Cobain nie bierze jeńców, jego wyobraźnia to bomba, która ma zdetonować umysły widzów i umęczoną głowę autora. W naszym programie gwałcenie dzieci to nie jest tabu, miłość nie jest tabu, ani strach przed śmiercią. Właściwie trudno powiedzieć gdzie jest tabu, ale na pewno jest. Ukrywa się. Obejrzyj wszystkie sezony i pomóż nam je namierzyć. Będziemy tropić każde tabu do utraty tchu i zmysłów, a później podkładać kolejne ładunki. Chcemy patrzeć jak płonie świat. Zburzymy go i stworzymy nowy. Wielu tak mówiło, najgorsze, że niektórym się udało. Przejmiemy panowanie bez wychodzenia z domu.

Na tym polega nowa technologia prania mózgu. Niczego nie ukrywamy. Chcemy, żebyś był świadomy tego, że chcemy cię zgwałcić. Będziemy ci o tym przypominać na każdym kroku. I tak naciśniesz play i tak naciśniesz zielony, bo tego chcesz. Możesz wyjść z kina, możesz wyjść z teatru, ale nie możesz wyjść z telewizora. Telewizor jest w tobie.

Ulubiona kreskówka? Ulubiony program? Ulubiony program kulinarny? Serwis informacyjny? Program pornograficzny?

Jesteśmy z Tobą! Też nie mamy telewizora,… ale to nie pomaga.
No dobrze, można by powiedzieć: „Bardzo ciekawa historia, tylko po co mi ją kurwa opowiadasz?” Otóż,…

…jesteśmy wulgarni i agresywni, kiedy się boimy. Zalewamy was potokiem słów bez pokrycia, czyli chcemy powiedzieć nie mniej, nie więcej tylko „dajcie mi człowieka”. Cobain nie wiedział kim jest. Składał siebie za każdym razem na nowo, ze strzępków, odłamków kultury. Już jako dziecko nie mówił swoimi słowami tylko zdaniami z kreskówek. Zasłaniał się innymi postaciami, przy czym udało mu się stworzyć wyjątkowy i niepowtarzalny styl. Czyli mimo tej całej negacji Cobain istnieje. Suma kopi daje oryginał. Przyjrzyjmy mu się.

Wejście do tego świata, do naszego programu to zatopienie się w wyobraźni i wrażliwości człowieka nadwrażliwego, pewnie neurotycznego i znerwicowanego, a na pewno wkurzonego. Muzyka, poety, grafomana, mitomana, autora komiksów, rysunków, karykatur, prowokatora o wielu twarzach. Spotkacie tam również Courtney Love; jedyną osobę, której udało się wskoczyć do jego bajki.

Takiej telewizji jeszcze nie widzieliście, chociaż może wam ona dziwnie przypominać wszystko inne, co widzieliście. Bo każda telewizja jest szalona, a nasza nie będzie wcale bardziej, nie mamy takiej ambicji. Będzie po prostu trochę inaczej. Potrzebujecie tego, uwierzcie. To będzie trucizna, która działa jak szczepionka. Bo Odra to jeszcze nic, trawią nas gorsze choroby.

Spektakl będzie się składał z części zupełnie do siebie nieprzystających, losowo wybranych i tworzących absolutnie spójną, dramaturgicznie ustrukturyzowaną całość. Jesteśmy jak nasz bohater – plujemy na kapitalizm i dzwonimy do MTV z pretensjami, że od godziny nie leciał żaden nasz teledysk.

Będzie muzyka na żywo i muzyka z playbacku. Aktorzy żywi i aktorzy z playbacku – z tektury i plastiku, a może nawet z pikseli. Scenografia śmieciowa (no bo jaka?) – to jest studio telewizyjne, to jest dom Wielkiego Brata, to jest scena Waszego teatru, miejsce zarządzania światem, miejsce stworzenia świata. A perwersja polega na tym, że wszystko, nawet najbardziej intymna notatka, jest z założenia publiczna.

Posttelewizja, postinternet, postprawda, postmodernizm, postdramatyzm, postteatr, postsens. Dobra, dosyć tego!
Wracamy do Ameryki lat 90.

I co tam znajdujemy?… To samo! Tylko lepsze. To są źródła wszelkiego zła. Tam jest prawda, niewinność i Beverly Hills. Smells Like Teen Spirit to rok mojego urodzenia i smak mojego dzieciństwa. Back to the roots! Tylko taką telewizję chcemy oglądać! Tylko taki świat chcemy przeżywać.

Oczywiście wszystko nam się pomieszało. Dzisiaj telewizja jest On Demand! Nie jesteśmy już niewolnikami. Wybieramy, żądamy, nagrywamy, zapominamy obejrzeć. Skrzynka jest zapchana, ale wszystko jest pod kontrolą!

To na co liczymy, to to, że po przekopaniu się przez ten bajzel spotkamy człowieka i spojrzymy mu w twarz, bo choćby nie wiem jak się zasłaniał, mamy jego zapiski. Jak powiedział Tadeusz Konwicki, „Można się obawiać, że taki literat cały czas kreuje siebie, nie jest szczery. Otóż moim zdaniem każdy piszący, chce czy nie chce, całą prawdę o sobie powie.” A co wydaje się najbardziej kuszące, w tym wypadku chyba nie tylko o sobie.

MARTA MALINOWSKA

Opowieści na dobranoc

Spektakl opowiada o stanie świadomosci w którym znajdują się osoby tuż przed śmiercią. Bezpośrednią inspiracją są sny osób umierających. Przez 3 tygodnie zespół aktorski i reżyserka będą w hospicjum zbierać sny i marzenia pacjentów. To, co nas interesuje to sny i historie, które pochodzą już z innej rzeczywistości, często odrzucane przez rodziny i opiekunów osób umierających. Często osoby w tym stanie traktuje się jak dzieci, nie poważnie, z przymrużeniem oka. Według mnie te opowieści są dla nas nie zrozumiałe, bo są często z pomiędzy światów, maja inną logikę od naszej, ale to nie znaczy ze jej nie mają. Co by było gdyby te sny i marzenia naprwdę usłyszeć i potraktować poważnie, gdyby na moment odłożyć nasz dość sztywny racjonalny umysł i zaufać tym historiom, odkryć ich nieoczywisty sens.

Podczas tych 3 tygodni spotykam się z zespołem aktorskim i opowiadamy sobie te sny i pracujemy z nimi. Chcę wykorzystać w pracy nad tekstem metody Psychologii Zorientowanej na Proces, którymi często posiłkuję się w pracy nad spektaklami. Psychologia procesu daje bardzo głębokie narzędzia do pracy z odmiennymi stanami świadomości i pozwala bez oceniania odkrywać nowe znaczenia usłyszanych historii. W ciagu tych 3 tygodni planuję przeprowadzić warsztaty z aktorami pod czas których stworzymy naszą historię zainspirowaną doświadczeniami z hospicjum. Naszym celem n zabranie widza w zmysłową podróż w odległe rzeczywistości i rejony świadomości osób umierających. Chcemy to zrobić poprzez głównie prace z ciałem, dźwiękiem i przestrzenią działająca zmysłowo na widza.

W pracy nad projektem „ Opowieści na dobranoc” najważniejsza jest odwaga całego zespołu by zmierzyć się z najtrudniejsza rzeczą jaka jest do zaakceptowania czyli śmiercią. Odwaga by spotkać się ze swoim lękiem przed śmiercią i pójść dalej, by naprawdę usłyszeć te historie i wnieść troche świadomości w ten temat . Kultura znajduje wiele sposobów na mówienie o śmierci, oswajania jej czy wypieranie, jednak to co nas interesuje to bardzo osobiste i jednostkowe doświadczenie.

JAKUB SKRZYWANEK

To my jesteśmy przyszłością!

Projekt „To my jesteśmy przyszłością!” jest próbą stworzenia spektaklu „przyszłości”, w której doświadczeni twórcy teatralni w spotkaniu z wyłonioną dziecięcą grupą ekspercko-performatywną w wieku 9-12 lat będą starali się wspólnie odpowiedzieć na pytanie; jakie tematy dziś są najważniejsze w konsekwencji rozmyślania o przyszłości, a także jaki język teatralny należy stworzyć, aby o nich opowiedzieć.

To co wydaje mi się najważniejsze to oddanie przestrzeni dzieciom, które w teatrze profesjonalnym/instytucjonalnym są sprowadzane do roli odbiorców, lub opowiadających historie dorosłych, kierowane do nich samych lub do własnych rówieśników. Myślę o spektaklu międzypokoleniowego, nie chcę kierować go do żadnej konkretniej grupy, odwrócić tylko przyjęte tradycyjnie schematy, nie dorośli dla dzieci, nie dzieci dla dzieci, interesuje mnie spotkanie dzieci, młodzież, dorosłych w celu stworzenia spektaklu dla wszystkich.

To co jest istotne, to stawka spektaklu, mogłoby się wydawać utopijna i naiwna wiara w to, że wyłoniona przez nas grupa dzieci (naszych ekspertów – performerów) jest w stanie przy otrzymaniu całkowitej wolności od nas (realizatorów) i potem odpowiednich narzędzi, stworzyć nową, własną podmiotową narrację i język teatralny – wolny od znanych nam kategorii, uprzedzeń, czy kapitału kulturowego, którym my – dorośli, jesteśmy spaczeni.

Tematem spektaklu „To my jesteśmy przyszłością!” jest, w momencie startu projektu, stworzenie spektaklu „przyszłości”, te przyszłość rozumiem tu na conajmniej kilku poziomach.  Na początku, w ramach powołanej grupy wspólnie będziemy się starać określić najbardziej palące dziś tematy, które trzeba wyłonić w kontekście rozmowy o przyszłości. Dalej to właśnie nasza grupa po wybraniu tematów będzie decydować także o tym, w jaki sposób, używając jakich gestów, typów narracji i narzędzi inscenizacyjnych o nich opowiadać, w skrócie, to oni (my) w połączeniu tych elementów będziemy starali się wytworzyć język teatralny, który w naturalny sposób, również przez wiek naszych ekspertów, może okazać się teatralnym językiem przyszłości, aby to zrobić bardzo ważne będzie wypracowanie metod pracy nad spektaklem, gdzie będzie to jednak, mimo różnic wieku, praca absolutnie kolektywna i tworząca, co bardzo dla mnie ważne, chwilową nawet wspólnotę. Wypracowywanie tych technik też oczywiście jest dla mnie tematem samym w sobie. Do projektu, poza grupą warsztatową chciałbym zaprosić pedagoga teatru, z którym wspólnie pracowalibyśmy nad częścią warsztatową, oraz dramaturga lub dramaturżkę, która w kolejnym etapie pomagały by w przestrzeni kreowania gotowego scenariusza / schematu dramaturgicznego spektaklu. Chciałbym zaprosić także osoby odpowiedzialne za choreografię, czy scenografię, które pomogły by nam (naszej grupie) w przygotowaniu spektaklu, ich rolę widzę jednak bardziej jako prowadzących warsztaty i dających dzieciom odpowiednie narzędzie do stworzenia własnego spektaklu.

Mam nadzieję, że wspólnota którą powołamy, na równych prawach będzie starała się powołać do życia coś, w co wspólnie uwierzy, małą utopię, którą zarażą siebie nawzajem, a mam nadzieję, że w konsekwencji odbiorców projektu.

PAMELA LEOŃCZYK

“Nocni Pływacy” na podstawie tekstu José Manuela Mory

Grupa ludzi spotkała się w miejskim basenie o zmroku. Stoją bez butów na błyszczącej, od chloru wytartej posadzce. Przybyli tu z różnych powodów.

Samotność.

Sprawdzę siebie.

Potrzeba bliskości.

Uciekam.

Chcę przynależeć.

Przestałam wierzyć w Boga.

Jestem zgubiona. Kocham Jeana G.

Chcę doświadczyć inicjacji seksualnej.

Oszukuję siebie i innych.

Szukam wspólnoty.

Kilka lat temu Jean G. został oskarżony o skłonności do pedofilii, za co został wykluczony ze społeczeństwa i ukarany. To wydarzenie było punktem zwrotnym w jego życiu.

Zacząłem zastanawiać się nad aktem przemocy i śmierci jako jedynymi możliwościami zmiany. Później zostałem pisarzem i założyłem ZAKON Nocnych Pływaków.

Razem stworzą utopię, wspólnotę wykluczonych, w której nie ma podziałów, w której wszyscy są równi, w której panuje szczęście, nie ma samotności.

Stary porządek upadnie.

Odrodzimy się nowi, czyści i spokojni.

Akcja spektaklu dzieje się na basenie miejskim w nocy. Ta noc trwa może kilka godzin, może kilka dni, miesięcy bądź lat. Jakby czas zatrzymał się i otworzył drzwi do przeszłości i przyszłości.           Jakby sprawy minione, odbyły się w tej przestrzeni basenu, łaźni, świątyni, przestrzeni            sacrum na nowo i znów na nowo. Jest tylko początek i koniec. To, co w środku jest                 rozciągnięte w czasie i nieuchwytne, jakby zamglone i rozmyte. Czy nam się wszystkim             przydarzył jakiś zbiorowy sen, zbiorowa halucynacja? Czy ta noc jedna nam się wydarzyła,             czy całe życie tu przepędziliśmy wspólnie? Wszystko się skończy z pierwszym brzaskiem            słońca.

Projekt teatralny będzie opierał się na tekście Mory, a dodatkowymi inspiracjami twórczymi, odnośnikami oraz przestrzeniami poszukiwań będą m.in. filmy: „Idioci“ Larsa von Triera, „Fuckforforest“w reżyserii Michała Marczaka, „Meine Keine Familie“ Paula-Juliena Roberta czy „Zaklęcie, które odpędza ciemność“ Bena Riversa oraz Bena Russella.

Laboratorium Nowego Teatru: Artyści

Agata Koszulińska

Poszukuje sensu życia od 1991 r.

Od tego czasu zdążyła zrobić mnóstwo niepotrzebnych rzeczy i kilka absolutnie niezbędnych. Nikt jednak nie jest w stanie stwierdzić, które należą do ktoŕ ej kategorii.

Urodziła się we Wrocławiu, a zaczęła od szkoły aktorskiej w Krakowie. W ramach swoich poszukiwań napisała następnie licencjat w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Praca podejmowała temat życiowego zagubienia i była analizą filmu „Absolwent” Mike’a Nicholsa. Być mozė silne utożsamienie z bohaterem tego działa spowodowało z kolei nie zrobienie dyplomu na Akademii Fotografii i nienapisanie pracy magisterskiej w Instytucie Kultury Polskiej na Uniwersytecie Warszawskim. Niedoszła dysertacja powinna być o apokalipsie w dolinie Muminków. Apokalipsa i tak się zaczęła, wraz z przyjęciem na Wydział Reżyserii Akademii Teatralnej, ponad dwa lata temu i trwa do dziś.

Marta Malinowska

Studiowałam aktorstwo (PWST we Wrocławiu), jestem absolwentką Psychologii Zorientowanej na Proces oraz jestem w trakcie szkolenia Grof Transpersonal Training z psychologii transpersonalnej. Wykorzystuję metody procesowe do głębokiej pracy z aktorami, szczególnie interesuje mnie praca z ciałem. Prowadzę warsztaty oraz wykłady dla aktorów i reżyserów (Mistrzowska Szkoła Wajdy, Drama Point, University of Art in Santa Fe, Theatre Gerard Philipe w Paryżu). W 2017 roku mój egzamin na podstawie „ Pani z morza” został zaproszony na festiwal do Mozarteum do Salzburga oraz na Forum Młodej Reżyserii. W czerwcu 2018 roku zostałam zaproszona do uczestnictwa w miedzynarodowym stażu dla młodych reżyserów w Gérard Philipe de Saint-Denis w Paryżu gdzie pracowałam nad autorskim spektaklem ” Rejected parts od Paris” z międzynarodową obsadą. Do pracy nad spektaklem wykorzystywałam maski oraz narzędzia pracy z procesem. Spektakl został nagrodzony i pokazany w Theatre Gerard Philipe. We wrześniu 2018 roku podczas festiwalu Quartieri dell’arte w Rzymie reżyserowałam “Sen” Luigii Pirandella, spektakl był grany na festiwalu. Spektakl „Przebudzenie”( załączam fragmenty) był prezentowany na Międzynarodowym Festiwalu Teatrów i Kultury Awangardowej Pestka w Jeleniej Górze ,Miedzynarodowym Festiwalu FURORE w Ludvigsburgu ( gdzie zdobył trzy nagrody) oraz Buranteatr w Brnie.

Jakub Skrzywanek 

urodzony 25.02.1992 roku we Wrocławiu. Reżyser, autor instalacji performatywnych, student Wydziału Reżyserii Dramatu w Akademii Sztuk Teatralnych (dawnej PWST) w Krakowie. Wcześniej absolwent Filologii Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. W 2013 roku w ramach stypendium studiował na Uniwersytecie Karola w Pradze. W styczniu 2016 roku oficjalnie zadebiutował spektaklem “Cynkowi chłopcy” zrealizowanym w Teatrze Dramatycznym im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, za który otrzymał I nagrodę na festiwalu m-Teatr w Koszalinie, oraz Gran Prix za najlepszy debiut na festiwalu Pierwszy Kontakt w Toruniu. Spektakl zdobył także inne nagrody, m.in. nagrodę publiczności, czy za najlepszą kreacje aktorską, był też pokazywany podczas Olimpiady Teatralnej we Wrocławiu. W 2017 roku wyreżyserował spektakl „Kilka sposobów na to jak schudnąć i zostać szczęśliwym. Czyli jak kapitalizm nas tuczy i nie pozwala dojeść” – premiera podczas festiwalu Przeglądu Piosenki Aktorskiej w Teatrze Muzycznym Capitol we Wrocławiu. Jest też reżyserem jednej z części spektaklu Opole/04 w teatrze im. Jana Kochanowskiego. Jako laureat konkursu im. Jana Dormana organizowanego przez Instytut Teatralny wyreżyserował spektakl dla młodzieży „Kiedy mój tata zmienił się w krzak”, premiera 20.09.2017 w Teatrze Dramatycznim im. Jerzego Szaniawskiego w Wałbrzychu, spektakl obecnie grany na scenie wałbrzyskiego teatru, był też pokazywany w ramach projektu „Atlas of Transitions” w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Jakub Skrzywanek jest wraz z Justyną Sobczyk współreżryserem „Superspektaklu” przygotowanego w ramach koprodukcji Teatru Powszechnego w Warszawie i Teatru 21, premiera 11.11.2017. W 2018 roku wyreżyserował „Kordiana” w Teatrze Polskim w Poznaniu, w którym m.in. w rolę Kordianki wcieliła się Alex Freiheit (performerka znana z duetu Siksa). Był też autorem dramaturgii w spektaklu „Kobieta zagrożona niskimi świadczeniami emerytalnymi” wyprodukowanym przez Teatr Współczesny w Szczecinie. W sezonie 2018/19 wyreżyserował spektakl „Duchologia Polska” na odstawie tekstu Pawła Soszyńskiego inspirowanego stroną internetową i książką autorstwa Olgi Drendy o tym samym tytule. Aktualnie Skrzywanek jest laureatem stypendium artystycznego małopolskiej fundacji Sapere Auso. Był asystentem m.in. Olivera Frljića i Pawła Miśkiewicza.  Przygotowywał liczne performensy i czytania prezentowane m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Malta w Poznaniu, Festiwalu Genius Loci w Krakowie, IX konkursie na dramat „Metafory Rzeczywistości”, XI Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej oraz w wielu innych teatrach w Polsce.

Pamela Leończyk

Reżyserka, performerka, animatorka kultury oraz pedagożka teatralna. Studiuje na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. Absolwentka Wiedzy o Teatrze oraz Performatyki Przedstawień na Uniwersytecie Jagiellońskim. Związana z Fundacją Inicjatyw Społeczno – Ekonomicznych oraz z Teatrem Ochoty. Jej prace teatralne były pokazywane podczas festiwalu FIST w Belgradzie. Uczestniczyła w projektach międzynarodowych organizowanych przez Platform European Theater Academies w Cesis (Łotwa) oraz w Salzburgu (Austria), gdzie realizowała swoje prace artystyczne. Koordynatorka festiwalu teatralnego 10. Teatr-Akcje Festiwal PoRuszeń w Suwałkach. Miłośniczka gór, spontanicznych podróży stopem, pracy nad ciałem, poszukująca nieustannie harmonii w życiu, uwielbia gawędzić, śpiewać, tańczyć boso.

Laboratorium Nowego Teatru: wyniki naboru

Do udziału w pilotażowej edycji Laboratorium Nowego Teatru zgłosiło się 39 kandydatek i kandydatów, spośród których do rozmów zaprosiliśmy 11 artystek i artystów. Ostatecznie, po trwających kilkanaście godzin dyskusjach, zdecydowaliśmy się do udziału w Laboratorium zaprosić Agatę Koszulińską (Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza), Pamelę Leończyk (Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza), Martę Malinowską (Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza) i Jakuba Skrzywanka (Akademia Sztuki Teatralnej im. Stanisława Wyspiańskiego). Ponadto, Aleksandra Jakubczak (absolwentka Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza) otrzymała propozycję realizacji zgłoszonego do Programu projektu w ramach stałej działalności programowej Teatru Nowego, przy jednoczesnym uczestnictwie w realizowanych w ramach Laboratorium warsztatach i masterklasach. Chcielibyśmy bardzo serdecznie podziękować wszystkim artystkom i artystom, którzy zdecydowali się zgłosić swoje projekty do naszego Programu. Zarówno zainteresowanie Programem, jak i poziom oraz różnorodność zgłoszonych propozycji przerosły nasze oczekiwania.

Laboratorium Nowego Teatru: nabór

Studiujesz reżyserię, dramaturgię lub choreografię? Jesteś absolwentem / absolwentką wyżej wymienionych kierunków? Masz projekt artystyczny, który chcesz zrealizować? Chcesz wziąć udział w rozbudowanym cyklu warsztatów mistrzowskich? Projekt LABORATORIUM NOWEGO TEATRU stworzyliśmy z myślą o Tobie.

Zgłoś swój projekt artystyczny.

Rozwijaj projekt przy wsparciu wybitnych polskich artystów (mentorzy wybrani zostaną wspólnie z uczestnikami Laboratorium)

Weź udział w cyklu warsztatów mistrzowskich, prowadzonych przez Jensa Hillje (Gorki Theatre) Danielę Nicolò i Enrica Casagrande (MOTUS) oraz Gianinę Cărbunariu.

Wyjedź z nami do Paryża, Berlina i Brukseli (weź udział w festiwalach, spotkaniach z artystami i kuratorami festiwali).

Zrealizuj na scenie Teatru Nowego w Krakowie swój projekt artystyczny, na który otrzymasz budżet w wysokości 24.000 zł.

LABORATORIUM NOWEGO TEATRU to projekt artystyczny Stowarzyszenia Teatr Nowy w Krakowie, którego celem jest zagwarantowanie młodym twórcom teatru możliwości kształcenia się pod opieką wybitnych artystów.

Celem LABORATORIUM NOWEGO TEATRU jest stworzenie młodym artystom szansy na realizację własnych projektów artystycznych.

LABORATORIUM NOWEGO TEATRU, to trwająca 12 miesięcy (listopad 2018 – listopad 2019) praca nad realizacją Twojego projektu artystycznego. Zanim jednak rozpoczniesz pracę nad spektaklem, weźmiesz udział w cyklu warsztatów, masterklasów  i Obozów Teatralnych, które pozwolą Ci skonfrontować Twoje pomysły i założenia z twórczością innych artystów, zarówno polskich, jak i zagranicznych.

LABORATORIUM NOWEGO TEATRU to projekt, który daje Ci wolność i pełną swobodę w realizacji Twoich projektów artystycznych.

Termin nadsyłania zgłoszeń upływa 5 listopada 2018

Spotkanie z wybranymi Kandydatkami i Kandydatami: 9 listopada 2018

Informacja o zakwalifikowaniu do udziału w projekcie: 11 listopada 2018

Warsztaty mistrzowskie: grudzień 2018 – czerwiec 2019

Obozy Teatralne: listopad 2018 – czerwiec 2019

Realizacja projektów artystycznych: czerwiec 2019 – październik 2019

Więcej informacji: tomasz.teatrnowy@gmail.com , tel. +48 505060196

Udział w projekcie jest całkowicie bezpłatny. Do udziału w projekcie zakwalifikowane zostaną maksymalnie 4 osoby. Do udziału w Programie aplikować mogą osoby, które w momencie składania wniosku studiują na wyższych uczelni teatralnych działających na terenie Polski, w tym zwłaszcza studenci i studentki reżyserii, dramaturgii, choreografii, aktorstwa. Do udziału w Programie aplikować mogą także absolwenci w/w kierunków, którzy ukończyli studia nie później niż przed dwoma laty.

Szczegóły dotyczące Laboratorium w Regulaminie    Lab_NT_regulamin

Formularz zgłoszeniowy  LTN_FORMULARZ

   

Projekt dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury oraz Goethe Instytutu.